Η μελαγχολία του έρωτα…

0
37

Οι ημέρες μου έγιναν πια μία ατέρμονη νύχτα, το φως που κρατούσε την ψυχή μου φωτεινή έσβησε.

Ήρθε εκείνη η ώρα, εκείνη η στιγμή που τόσο φοβόμουν. Η ώρα που η αγάπη που ήταν πιο δυνατή και από φωτιά, με έκαψε ολοσχερώς. Δεν υπάρχει πια αγάπη μέσα μου, μόνο πόνος και αναπάντητα γιατί.

Αγάπη της ζωής μου, δεν κουράστηκες πια να φυσάς τόσο δυνατά αέρα αδιαφορίας στο πρόσωπό μου; Δεν κουράστηκες πια με ένα βλέμμα ψεύτικης ανωτερότητας να σπας την καρδιά μου σε χίλια κομμάτια; Πόσο αέρα σκληρότητας θα φυσάς στο πρόσωπό μου; Ως πότε;

Δεν έχω πια να περιμένω τίποτα, το κερί της ελπίδας μου έσβησε όταν απομακρυνόσουν παρά τις ικεσίες μου.

Την ώρα που χανόσουν μέσα στο πλήθος – κανείς τους δεν ξέρει τι ήσουνα για εμένα!

Δεν πειράζει όμως, στη ζωή υπάρχει δικαιοσύνη. Να το θυμάσαι αυτό όταν πέσεις σε αγκαλιές που στο τέλος θα βγουν ψεύτικες, όταν ακούσεις λόγια σαν αυτά που μου είπες και σου τρυπήσουν την καρδιά. Όταν αφεθείς και στο τέλος σε αφήσουν και εκείνοι χωρίς λόγο.

Ναι αγάπη της ζωής μου, αργά ή γρήγορα, η καρδιά σου θα γευτεί την ίδια σκληρότητα που μου έδειξε.

Ναι αγάπη της ζωής μου, όπως κλαίω και εγώ δυνατά τόσους μήνες. Στο τέλος, θα κλάψεις και εσύ έτσι…

Γράφει η

Μαρία Σκαμπαρδώνη

Διαβάστε περισσότερα άρθρα από τη Συντάκτρια εδώ

Ακολουθήστε μας στο facebook: