Γιατί δε γύρισες ποτέ…

→ 

Θυμάσαι που είχαμε μαλώσει και είχες υποσχεθεί πως δε θα μου μιλούσες ξανά; Και όμως, μου μίλησες.

Θυμάσαι που τότε είχα ζηλέψει και σου είχα κάνει σκηνή; Φοβόμουν πως θα νευρίαζες μαζί μου και θα με έλεγες υπερβολική και παράλογη. Και όμως, με αγκάλιασες και μου είπες πως μόνο εμένα αγαπάς.

Θυμάσαι που σου γκρίνιαζα επειδή δε μου αγόρασες το δώρο που περίμενα με αγωνία; Αγωνιούσα για την αντίδρασή σου, αλλά τελικά μου είπες ότι θα μου το αγοράσεις στην επόμενη επέτειό μας.

Θυμάσαι που γρατζούνισα το αυτοκίνητό σου λίγο όταν το είχα οδηγήσει μία φορά; Θεωρούσα πως δε θα μου μιλήσεις ξανά, και όμως κακία δε μου κράτησες.

Πολλά συνέβησαν στο διάβα της ζωής μας και ποτέ δε σταμάτησες να με φροντίζεις και να με προστατεύεις. Πολλά θα μπορούσαμε να είχαμε ζήσει, τώρα που θα επέστρεφες από τον πόλεμο.

Όμως, δεν μπόρεσες να επιστρέψεις ποτέ…

Γράφει η

Μαρία Σκαμπαρδώνη

Διαβάστε περισσότερα άρθρα από τη Συντάκτρια εδώ

→ 

Αφήστε το σχόλιό σας

Σχετικές δημοσιεύσεις